Att ve Beygir Gücü

İş, Kinetik Enerji ve Güç: Watt ile Beygir Gücünün Ardındaki Nizam

---

1. Giriş

Evrendeki her hareket, bir enerji dönüşümünü barındırmaktadır. Bir cismin yerinden kıpırdaması, bir makinenin çalışması, kasların kasılması ya da bir atomun elektronunun enerji düzeyi değiştirmesi — bunların tamamı, belirli bir kuvvet-yer değiştirme ilişkisi aracılığıyla iş kavramıyla tanımlanmaktadır. Fizik biliminin en temel büyüklüklerinden biri olan iş, yalnızca bir sayısal hesaplama değil; aynı zamanda madde ve hareket arasındaki köprünün ölçülmüş bir ifadesidir.

Güç ise bu köprünün zaman boyutunu ele alır: İşin ne kadar hızlı yapıldığını, enerjinin ne hızda aktarıldığını ölçer. Tarihin en kritik teknolojik dönüşümlerinden biri olan Sanayi Devrimi’nin kalbinde, James Watt’ın buhar makinesine kattığı verimlilik ve onun bununla birlikte tanımladığı “beygir gücü” (horsepower) kavramı yatmaktadır. Bu ölçü birimi bugün hâlâ araç-gereç kataloglarında, motor teknik özelliklerinde ve mühendislik hesaplamalarında varlığını sürdürmektedir. Uluslararası birim sistemindeki karşılığı olan watt ise elektrik faturalarından endüstriyel türbinlere, insan metabolizmasından güneş panellerine uzanan geniş bir yelpazede kullanılmaktadır.

---

2. Bilimsel Açıklama ve Güncel Bulgular

2.1 İş Kavramı: Tanım ve Matematiksel Temeli

Fizikte iş ($W$), bir kuvvetin uygulandığı cismi belirli bir yönde yer değiştirmesiyle yapılan enerji transferini ifade eder. Kuvvet vektörü ile yer değiştirme vektörü arasındaki açı $\theta$ olmak üzere:

$$W=F\cdot d\cdot \cos \theta$$

Bu ifadede $F$ kuvvetin büyüklüğü (Newton), $d$ yer değiştirme (metre) ve $\cos \theta$ ise kuvvetin hareket yönündeki bileşeninin oranıdır. İki vektör aynı yöndeyse (Ayrıştırılamadı (sözdizim hatası): {\textstyle \theta = 0°} ), yapılan iş maksimum değere ulaşır; kuvvet harekete dik uygulanıyorsa (Ayrıştırılamadı (sözdizim hatası): {\textstyle \theta = 90°} ) yapılan iş sıfırdır — bu sebeple düzgün dairesel harekette merkezcil kuvvetin yaptığı iş her zaman sıfır olarak bulunur.

İşin SI birimi Joule’dür: $1\text{J}=1\text{N}\cdot \text{m}=1\text{kg}\cdot {\text{m}}^2/{\text{s}}^2$. İş skalâr bir büyüklüktür; yön taşımaz ama işaret alabilir. Kuvvet cismi hareket yönünün tersine iterken yapılan iş negatiftir — sürtünme kuvvetinin cismi durdurması bunun en yaygın örneğidir.

Değişken kuvvetlerin uygulandığı durumlarda iş, integral formülle hesaplanır:

$$W=\underset{x_i}{\overset{x_f}{\int }}F(x)dx$$

Bu integral, kuvvet-yer değiştirme grafiğinin altında kalan alanı temsil etmektedir. Yay kuvveti gibi Hooke yasasına uyan sistemlerde ($F=-kx$) yapılan iş:

$$W_{\text{yay}}=\frac{1}{2}k{x}^2$$

olarak elde edilir; burada $k$ yay sabitini ve $x$ uzama ya da sıkışma miktarını göstermektedir.

2.2 Kinetik Enerji ve İş-Enerji Teoremi

Bir kütlenin belirli bir hızdaki hareket enerjisi, kinetik enerji ($KE$) olarak tanımlanır:

$$KE=\frac{1}{2}m{v}^2$$

Bu ifadenin dikkat çekici özelliği, enerjinin hızın karesiyle orantılı olmasıdır. Bu durum, 100 km/h hızla seyreden bir aracın 50 km/h hızındaki kinetiğinin dört katı kinetik enerjiye sahip olduğu anlamına gelir — bu orantısallık, yüksek hızlı çarpışmaların neden çok daha yıkıcı sonuçlar ürettiğini açıklamaktadır.

İş-Enerji Teoremi, ağ kuvvetin cisim üzerinde yaptığı net iş ile cismin kinetik enerjisindeki değişim arasındaki doğrudan bağı ortaya koyar:

$$W_{\text{net}}=\mathrm{\Delta }KE=\frac{1}{2}m{v}_f^2-\frac{1}{2}m{v}_i^2$$

Bu teorem, Newton’un ikinci yasasından türetilmektedir. $F=ma$ ifadesinde sabit ivme varsayılırsa, $v^2=v_0^2+2ad$ bağıntısından yola çıkarak:

$$W_{\text{net}}=F\cdot d=ma\cdot d=m\cdot \frac{v^2-v_0^2}{2}$$

elde edilir. Teorem, genel formunda değişken yönlü ve büyüklüklü kuvvetler için de geçerlidir. Sistem üzerinde yapılan net iş sisteme enerji aktarımına karşılık gelirken, sistemin çevresine yaptığı iş sistemden enerji çıkışını temsil etmektedir.

Durum	Net İş	Kinetik Enerji Değişimi
Hız artıyor	Pozitif	Artış
Hız azalıyor	Negatif	Azalış
Hız sabit	Sıfır	Değişmez
Dairesel hareket (düzgün)	Sıfır	Değişmez

2.3 Güç Kavramı: Tanım, Formüller ve Birimi

Güç ($P$), birim zamanda yapılan iş ya da birim zamanda transfer edilen enerji olarak tanımlanır:

$$P=\frac{W}{t}=\frac{\mathrm{\Delta }E}{\mathrm{\Delta }t}$$

Anlık güç ise kuvvet ile hızın nokta çarpımı olarak ifade edilir:

$$P=\overrightarrow{F}\cdot \overrightarrow{v}=Fv\cos \theta$$

Bu ifade, dönel sistemlere kolaylıkla genişletilebilir; dönel güç tork ve açısal hız cinsinden şöyle yazılır:

$$P=\tau \cdot \omega$$

Burada $\tau$ torku (N·m) ve $\omega$ açısal hızı (rad/s) göstermektedir.

Güç biriminin SI’daki adı watt (W) olup şöyle tanımlanmaktadır:

$$1\text{W}=1\text{J/s}=1\text{kg}\cdot {\text{m}}^2/{\text{s}}^3$$

Watt birimi, 1889 yılında İngiliz Bilim İlerlemesi Birliği’nin İkinci Kongresi’nde kabul edilmiş ve ardından 1960’ta Uluslararası Ölçüm Birimi (SI) sistemine dahil edilerek James Watt’ın onuruna adlandırılmıştır.

2.4 Beygir Gücünün Tarihi ve Watt ile Bağlantısı

James Watt (1736–1819), Glasgow Üniversitesi’nde alet yapımcısı olarak çalışırken 1764 yılında Thomas Newcomen’in buhar makinesini onarmakla görevlendirildi. Makinenin son derece verimsiz olduğunu fark eden Watt, ısı kayıplarını dramatik biçimde azaltmak amacıyla ayrı bir yoğunlaştırma odası (kondansör) kavramını geliştirdi. Bu yenilik, ısıl verimi %1’den yaklaşık %6–10’a çıkardı. Yeni motoru 1776 yılında ticari hale getiren Watt, çok geçmeden bir iş sorunuyla karşılaştı: Müşterileri, kömür ocaklarında kullandıkları at sayısıyla kıyaslamalı bir ölçüme ihtiyaç duyuyordu.

Watt, “çekme atı” (brewery horse) üzerinde deneyler yürüterek bir atın dakikada yaklaşık 32.400 ft·lb iş yapabildiğini belirledi. Matthew Boulton ile birlikte bu değeri 33.000 ft·lb/dak olarak standardize etti:

$$1\text{HP (mekanik)}=33,000\text{ft}\cdot \text{lb}/\text{dak}=550\text{ft}\cdot \text{lb}/\text{s}\approx 745,7\text{W}$$

Elektriksel beygir gücü (hp${}_E$) tam olarak 746 W olarak tanımlanmıştır. Metrik sistemdeki beygir gücü (PS, cv) ise 75 kg’lık bir kütleyi saniyede 1 metre kaldırmak için gereken güce denk olup yaklaşık 735,5 W’a karşılık gelmektedir.

Beygir Gücü Türü	Watt Karşılığı	Kullanım Alanı
Mekanik (İmparatorluk)	≈ 745,7 W	ABD, motor standartları
Elektriksel	746 W (tam)	Elektrik motorları
Metrik (PS/CV)	≈ 735,5 W	Avrupa otomobil sanayi
Kazan (Boiler)	≈ 9.809,5 W	Buhar kazanları

Bu dönüştürme, ters yönde de uygulanır: 1 kW güç üretimi yaklaşık 1,341 HP’ye karşılık gelir.

2.5 İnsan Bedeninin Güç Çıkışı

Biyomekanik açıdan değerlendirildiğinde insan bedeni de bir güç sistemi olarak ele alınabilir. Bazal metabolik hız (BMR), dinlenme halindeki enerji tüketimini ifade eder ve ortalama bir yetişkin için yaklaşık 80–100 W düzeyindedir. Bu, yalnızca beyin, karaciğer, kalp ve böbrekler dahil tüm organların temel işlevleri için harcanan enerjiyi kapsamaktadır.

2024 yılında yayımlanan Journal of Applied Physiology çalışması, 2023 Tour de France verilerini analiz etmiştir. Profesyonel bisikletçi $3,45\text{W/kg}$ ortalama güç çıkışıyla 87 saatte yarışı tamamlarken, rekreasyonel bisikletçi $1,50\text{W/kg}$ ile 191 saatte tamamlamıştır. İki katılımcının günlük total enerji harcaması (TDEE) sırasıyla 29,7 MJ ve 35,9 MJ olarak ölçülmüştür.

Aktivite	Yaklaşık Güç (W)
Derin uyku	~60–70
Oturma-dinlenme	~80–100
Yürüme (5 km/h)	~200–250
Hafif egzersiz	~300–400
Sportif aktivite	~400–500
Elit bisikletçi (sprint)	~1000–1500
İnsan beyni	~20

Bu veriler, gündelik 2.000 kcal enerji tüketiminin günlük ortalama yaklaşık 97 W güç çıkışına denk düştüğünü ortaya koymaktadır.

2.6 Güncel Araştırmalar ve Uygulamalar

Enerji hasatı (energy harvesting) alanında 2023–2024 yıllarında yayımlanan araştırmalar, piezoelektrik, manyeto-mekanik-elektrik (MME) ve termoelektrik dönüşüm sistemlerinin küçük ölçekli güç üretiminde önemli ilerlemeler kaydettiğini göstermektedir. Frontiers in Thermal Engineering’de yayımlanan bir derleme (2025), atık ısı geri kazanımı, kombine ısı-güç (CHP) sistemleri ve organik Rankine döngülerinin modern güç santrallerinin termal verimliliklerini iyileştirdiğini belirtmektedir. Bu çalışmalar, “kaybolan enerjiyi yeniden sisteme dahil etme” arayışının temel bir mühendislik güdüsü olmayı sürdürdüğünü göstermektedir — bu arayış özünde, iş ve gücün olabildiğince kayıpsız iletilmesi ilkesine dayanmaktadır.

Buhar türbinlerine ilişkin son çalışmalar da dikkat çekicidir. Birden fazla iyileştirme kombinasyonu — buhar enjeksiyonu, giriş havası soğutma ve konsantre güneş enerjisi (CSP) ile hibrit sistem — gaz türbininin güç çıkışını %22,8 artırabildiğini ve özgün yakıt tüketimini %8,4 azalttığını ortaya koymuştur. Bu veriler, James Watt’ın 1769’da patent aldığı temel ilkenin — ısıl kayıpları azalt, net işi artır — günümüz mühendisliğinde hâlâ evrensel geçerliliğini koruduğunu göstermektedir.

---

3. Kavramsal Analiz

3.1 Nizam, Gaye ve Sanat Analizi

İş-enerji teoremi, $W_{\text{net}}=\mathrm{\Delta }KE$ gibi görünürde sıradan bir eşitlik olarak yazılmaktadır. Ancak bu ifadenin içinde son derece katmanlı bir anlam barınmaktadır: Kuvvet, mesafe ve zaman birbirinden bağımsız değişkenler olarak büyük bir hassasiyetle tanımlanmış; bunların belirli bir şekilde bir araya gelmesinden ortaya çıkan sonuç, enerji transferi olarak adlandırılmaktadır. Bu sürecin yalnızca “nasıl” işlediği değil, “neden bu kadar düzenli” işlediği sorusu akla gelmektedir.

$\cos \theta$ ifadesinin varlığı dikkate değerdir. Bir kuvvetin yalnızca hareket doğrultusundaki bileşeninin iş yaptığı, buna dik gelen bileşenin iş yapmadığı gerçeği, evrendeki enerji transferinin yönelimsel bir nitelik taşıdığını ortaya koymaktadır. Kuvveti gelişigüzel uygulayan bir sistem enerji savurganlığına yol açmaktadır; ancak kuvvet hedef doğrultusuna odaklandığında enerji, amaçlı biçimde aktarılmaktadır. Bu ilke, biyolojik sistemlerden mühendislik yapılarına kadar her verimli mekanizmada içkin olarak karşılaşılmaktadır — sanki her yerleşik yapıda bu kural önceden programlanmış gibi işlemektedir.

Kinetik enerjinin hızın karesiyle orantılı olması ($KE\propto v^2$) da dikkat çekici bir gaye işareti taşımaktadır. Bu orantısallık sayesinde hareketli cisimler büyük miktarda enerji depolayabilmekte ve bu enerji ihtiyaç duyulduğunda açığa çıkarılabilmektedir. Yalnızca hıza doğrudan orantılı olsaydı, aynı kütledeki bir cisim iki katı hızda yalnızca iki kat fazla enerji taşırdı; karesi oranındaki artış ise taşınan “potansiyel çalışma kapasitesini” katlanarak artırmakta — bu da hızlı araçların durduğunda ne kadar büyük miktarda enerji sisteme naklettiğini açıklamaktadır. Bilimsel veriler bu ilişkiyi ortaya koymaktadır; ancak neden böyle bir ilişkinin seçilmiş olduğu sorusu, yasanın kendisinin dışında kalmaktadır.

Beygir gücü biriminin tarihi de ayrı bir gaye tespiti sunmaktadır. James Watt’ın bir atın gücünü ölçmek için yürüttüğü deneyler, aslında doğanın içinde mevcut olan bir standardın keşfedilmesi sürecidir. 33.000 ft·lb/dak değeri keyfi belirlenmemiş; deneysel gözlemler sonucunda saptanmıştır. Yani ölçümün kendisi de —hesaplamanın başlangıç noktası olarak kullanılan at— kendi bünyesinde belirli bir güç çıkışı potansiyeli taşıyacak şekilde var edilmiştir. İnsan bu değerleri “keşfetmiş”, onu icat etmemiştir. Keşfedilmeyi bekleyen bir nizam, keşiften önce de var olan bir tertiptir.

İnsan bedeninin metabolizmasına bakıldığında, benzer bir gaye ve nizam daha belirgin hale gelmektedir. Bazal metabolik hız ortalama 80–100 W iken, beyin tek başına yaklaşık 20 W ile çalışmakta; birkaç kilogram ağırlığındaki bu organ, insan vücudunun toplam güç tüketiminin dörtte birini tek başına harcamaktadır. Beyin, modern bir akıllı telefon şarj cihazıyla eşdeğer güçte çalışmaktadır; ancak ürettiği “çıktı” karşılaştırılamayacak biçimde daha karmaşıktır. Bu orantılılık, rastlantıyla açıklanamayacak denli birbiriyle uyumlu bir güç dağılımına işaret etmektedir.

Termodinamiğin kaçınılmaz kuralı olan kayıp, yani giriş enerjisinin tamamının çıkışa dönüşememesi ilkesi de bir gaye işareti içermektedir. İnsan bedeni ortalama yalnızca %20 mekanik verimlilikle çalışmaktadır; kalan %80 ısı olarak dışarı verilmektedir. Bu kayıp, bedenin hem çevresini ısıtmasına hem de kendi ısı dengesini korumasına olanak tanımaktadır. Eğer verimlilik %100 olsaydı bedenin içinden hiç ısı çıkmazdı ve iç ısı kontrolü tamamen bozulurdu. Kayıp, sistem düzeyinde işlevsel bir rol üstlenmektedir — sanki “atık” diye görünen, aslında başka bir amaca hizmet etmek üzere tertip edilmiş olmaktadır.

Bilimsel veriler bu işleyişin “nasıl” olduğunu açıklamaktadır. Ancak bu kadar değişkenin — $F$, $d$, $\theta$, $m$, $v$, $t$ — belirli bir sayısal armoni içinde bir araya gelerek “iş”, “enerji” ve “güç” adıyla anlamlı fiziksel büyüklükler üretmesi, alışkanlık perdesinin kaldırıldığı her seferinde ibret verici biçimde karşımıza çıkmaktadır.

3.2 İndirgemeci Yaklaşımların ve Fail-Meful Hatasının Eleştirisi

Gündelik dilde sıkça karşılaşılan ifadeler şöyle sıralanabilir: “Kuvvet enerjiyi transfer eder”, “Isı çevreye kaçar”, “Sistem verimliliği maksimize etmeye çalışır.” Bu cümleler, dilbilimsel kolaylık sağlamakla birlikte ciddi kavramsal belirsizlikler taşımaktadır. Kuvvet, bir fiziksel büyüklük olarak tanımlanmakta; enerji transferi ise bu büyüklüğün meful olarak bulunduğu bir süreçte meydana gelmektedir. Kuvvetin “kasıtlı bir aktarım yaptığını” söylemek, cansız bir büyüklüğe fail konumu atfetmek anlamına gelir.

İş-enerji teoreminde ortaya çıkan ilişki $W_{\text{net}}=\mathrm{\Delta }KE$, bir gözlem ve tanımlamadır. Kütleyi hareket ettiren bilgi veya kasıt, formülün içinde değildir; formül, gözlemlenen ilişkiyi sembolik olarak temsil etmektedir. Bu ayrım önemlidir: Nedenselliğin kaynağını formülün kendisine bağlamak, bilimin sınırlarını aşmak demektir. Formüller, “nasıl” sorusuna yanıt vermektedir; “neden bu düzende” sorusunu bizzat yanıtlayamamaktadır.

Beygir gücü kavramının tarihsel oluşumunda da benzer bir yanılgı yaygındır: “Piyasa koşulları beygir gücünü standart bir birime dönüştürdü.” Bu ifade, piyasayı fail konumuna yerleştirmektedir. Gerçekte olan şu olmuştur: James Watt ve Matthew Boulton, pratik bir ihtiyaçtan hareketle belirli bir deneysel değeri standardize etmişlerdir. Yani standartlaşma süreci; insan aklının, mevcut deneysel verileri işleyip sosyal bir anlaşmaya dönüştürmesiyle gerçekleşmiştir. Piyasa bir fail değil, bu aklın dönüştürücü faaliyetlerinin gerçekleştiği bir ortamdır.

Watt biriminin 1960’ta SI sistemine dahil edilmesi de benzer biçimde çerçevelenebilir. 1 W = 1 J/s eşitliği, enerji, zaman ve güç arasındaki ilişkinin bir tanımıdır. Bu tanım “ortaya çıkmamıştır”; insan aklı tarafından fiziksel gerçekliğin içindeki düzenli bağıntılar fark edilerek sembolik bir dile çevrilmiştir. Bilim, bu bağıntıları icat etmemekte; onları keşfetmektedir. Keşfedilen şey ise keşiften önce var olan bir tertiptir.

3.3 Hammadde ve Sanat Ayrımı Analizi

Güç biriminin adı olan “watt”, bir watt’ın enerji değeri olan “joule” ve işin fiziksel büyüklüğü olan “newton” — bunların her biri, fizik tarihi içinde belirli deneysel çalışmaların ve kavramsal sentezlerin ürünüdür. Bu isimler, hammaddenin sanatla kesiştiği anı belgelemektedir.

Hammadde şudur: Belirli miktarda enerji, belirli bir kuvvet, belirli bir mesafe. Bunlar tek başına var olabilmektedir; ancak tek başlarına “iş”, “güç” ya da “verimlilik” üretmemektedir. Bir cismin kütlesi ve hızı ayrı ayrı ölçülebilir; ancak aralarındaki $\frac{1}{2}m{v}^2$ bağıntısı, bu iki büyüklüğün özel bir şekilde bir araya gelmesinden ortaya çıkan kinetik enerjiyi tanımlamaktadır. Bu ifade, kütlede de yoktur, hızda da yoktur; ancak ikisi birlikte ve bu orantılılık içinde bir araya getirildiğinde ortaya çıkan kinetiği temsil etmektedir. Hammadde sanatı doğuramamaktadır — sanat, hammaddenin belirli bir plan dahilinde tertip edilmesiyle mümkün olmaktadır.

James Watt’ın buhar makinesini inceleyen bir gözlemci, yalnızca demir, bakır ve çelik görmektedir. Ancak bu metallerin belli açılarda, belli et kalınlıklarında, belli bir kondansör konumuyla bir araya getirilmesi, Newcomen motorunun %1’lik termal verimliliğini yaklaşık on katına çıkarmıştır. Metal hammaddedir; motorun yapısı ise bilgi ve sanatın maddeye yansımasıdır. Parçaların toplamı hiçbir zaman bütünün işlevine ulaşamamaktadır; işlevin kendisi, parçalarda ayrı ayrı bulunmayan bir fazlalığın ürünüdür.

Bir cismin kinetik enerjisinin dört katına çıkarılması için hızının yalnızca iki katına çıkarılması yeterlidir — bu özellik, $v^2$ orantısallığının bir sonucudur. Bilinçten, niyetten ve haberdar olmaktan tamamen yoksun olan bu madde parçacığı, bu matematiksel ilişkiyi “nasıl bilmektedir?” Daha doğrusu, bu ilişki ona nasıl yerleştirilmiştir? Parçacığın içinde bu ilişkiyi barındıran, onu hareket boyunca uygulatan ve değiştirilmez biçimde koruyan bir bilginin maddede kodlanmış olduğu anlaşılmaktadır. Hammadde bu kodu içermektedir; kodu yazan ise hammaddenin kendisi değildir.

İnsan kasının bir saniye içinde 1000 W’a yakın güç üretmesi —bir sprint sırasında— ve bunu yüzlerce kimyasal reaksiyonu saniyenin altında yönetilen bir metabolik orkestra aracılığıyla gerçekleştirmesi, yüzeyden bakıldığında “basit biyokimya” olarak etiketlenmektedir. Ancak bu “basit biyokimya” içinde $\text{ATP}$ sentezi, miyozin başlarının aktin iplikleri üzerindeki kayan hareketi, kasın kasılma-gevşeme döngüsü ve termoregülasyon mekanizmaları eşzamanlı olarak işlemektedir. Bu bileşenlerden herhangi birinin yokluğunda sistem durur. Hammadde tek başına yeterli değildir; her bileşeni yerli yerinde barındıran, her reaksiyonu doğru sırayla koordine eden bir sanatın ürünü olarak bu sistem iş yapmaktadır.

---

4. Sonuç

İş, kinetik enerji ve güç kavramları, fizik biliminin en temel büyüklükleri arasında sayılmakta ve evrenin matematiksel yapısının olağanüstü netliğiyle formüle edilmektedir. $W=Fd\cos \theta$ ifadesinden $P=Fv$’ye, $KE=\frac{1}{2}m{v}^2$’den iş-enerji teoremine uzanan bu ilişkiler zinciri, hareketin, kuvvetin ve zamanın birlikte oluşturduğu bir nizamın dile getirilmiş halidir.

James Watt’ın 18. yüzyılda tanımladığı beygir gücü kavramı ve onun adıyla anılan SI birimi olan watt, tarihsel ve bilimsel açıdan bu nizamın insan zihnine yansıması olarak değerlendirilebilir. İnsan bedeni dinlenme halinde yaklaşık 80–100 W güçle çalışırken, profesyonel sporcular kısa süreli daha yüksek güç çıkışlarına ulaşabilmektedir; bu değerler, biyolojik sistemlerin mühendislik açısından son derece optimize edilmiş yapılar olduğunu göstermektedir.

Hammadde düzeyinde çelik, bakır ya da kasın bağ dokusu ayrı ayrı ele alındığında, bunların hangi bileşimde bir araya geleceğini ve hangi amaca hizmet edeceğini tek başlarına bilmediği görülmektedir. Ancak bir araya geldiklerinde, Newcomen’in verimde yüzde birlik motorundan Watt’ın yüzde on verimli makinesine uzanan sıçrama gerçekleşmektedir. Bu sıçrama, maddenin kendiliğinden gerçekleştirdiği değil; belirli bir bilgi, niyet ve tertip çerçevesinde elde edilen bir işlev kazanımıdır. Deliller ışığında bunun, maddenin ötesinde bir bilgi ve irade kaynağını düşündürüp düşündürmediğine dair nihai karar, okuyucunun kendi aklına ve vicdanına bırakılmaktadır.

---